De
ouders van Ton waren, onder de druk van de wederopbouw redelijk in staat om de
2 jongens en een meisje een goede start in hun leven te geven. Dat
er gewerkt moest worden was duidelijk. Zijn
zusje, met het syndroom van Down, heeft in het gezin aanpassing gevergd. Ton reed
soms met haar achter de kinderwagen. Hij
zei dat het niet altijd gemakkelijk was. Naar
verluid was het de bedoeling dat Ton in een elektrotechnische opleiding en beroep
werd gestuurd. Na verschillende bazen te hebben gehad, bleek dat dit voor Ton
niet was weggelegd. Hij spaarde voor een gitaar en had daar duidelijk zijn zinnen
opgezet. Met buurtgenoten speelde hij al op de potten en pannen bij zijn moeder
in de keuken. Daarna werd er muziek gemaakt met de weinige middelen die er waren.
Dit groeide uit tot optredens in de buurt toen ze nauwelijks 15 jaar waren. Instrumenten
mee op de fiets door weer en wind.
Ton
viel al gauw op bij gevestigde muzikanten en mocht vaak mee op tournee. Hij ging
naar het conservatorium. Beginnen met een klassieke opleiding, waar een bases
werd gelegd in de terminologie. Hij heeft deze opleiding niet afgemaakt. De 60-er
jaren muziek had zijn voorkeur en kon daar het beste als autodidact aan de slag.
Er werd in schuurtjes gerepeteerd met komende en gaande beginnelingen. Het kreeg
vorm en ze kregen naast hun andere verplichtingen veel werk in de regio. Van 1963-
1966 heette de band "De Strangers". Onder leiding van manager Knicknie hadden
zij optredens in het land. Ook het begeleiden van bekende Nederlandse artiesten.
|
Na deze periode
wisselde Ton van bands en van repertoire. In
1968 ontstond het trio "Veni, Vidi, Vici". Zij schreven
eigen avant-gardistische muziek. -
Veni
vidi vici - vlnr: -
Piet
Schellekens -
Henny
Vrienten -
Ton
Leijten |  |
Vanaf de
jaren 70 speelde Ton in andere bands. Het repertoire wisselde van: Shadows, Beatles,
Stones, Jimmy Hendriks, The Cream, Dr. Feelgood, Eric Clapton, The Free, Santana,
Dire Straiths en vele tijdgeest covers ook Nederlandstalig. Als begeleidingsband
populaire amusement en de top-40 Een contract bij Johnny Hoes wilden ze niet tekenen
vanwege het genre.
 |
Ton ging spelen
door heel Nederland. Daarnaast ging hij werken in Duitsland in de bouw. En ook
spelen in Duitsland. Irma, Peter en de Hilltops. Later met Mobilee. In nachtclubs,
grootschalige party's en op legerbases. En ze hadden heel veel gein en avonturen.
Er werd
veel geld verdiend en het leven werd slopend onder gebruik van diverse pep en
alcohol. |
| In
Hilversum werden interviews gegeven. Daarna ontstond er de begeleidingsband wisselend
van naam door de jaren heen. "John Wisse and the Civilians" en "Mobilee". Begeleiding
van o.a Rob de Nijs, Albert West, Willeke Alberti, Lee Towers. Bolland en Bolland.
Ze traden op bij festivals, in voorprogramma's bij wielerrondes o.l v. promotie
Woutje Wachtmans. |  |
Ton ging
werken bij Philips. En daarbij hard studeren. Hij werd daar technisch tekenaar
in de periode van de opkomst van de PC en GSM. Graag wilde hij mengpanelen ontwikkelen
en bezig zijn met geluidsapparatuur. Hij bouwde zelf mengpanelen en wilde daar
zijn eigen zaak mee starten met een partnerschap. Dat was net iets te hoog gegrepen.
'En
France'
Zijn
privéleven ging slecht. Hij kreeg een zeer heftige burn-out. Agressief en vervelend
voor zijn omgeving. Zijn gezondheid had een schade opgelopen. Diverse opnames
was het gevolg. Hij had wel wat relaties. Ton was een gefrustreerd man. Los van
een goede partner en familie. Geen contact met goede muzikanten en politiek maatschappelijke
zaken. Hij, als temperament- en talentvol man kon het leven niet meer aan. Na
wat omzwervingen heeft hij in Chaam een stekje gevonden waar hij ruim 10 jaar
als een kluizenaar heeft geleefd. Hij had wel een goede vriend waar hij mee filosofeerde
over de zin van het leven. Verder sloot hij zich aan bij een regio bandje "Boames"
(ook in vroegere tijden) waar hij liedjes voor schreef en natuurlijk weer gitaar
speelde. En ging hij bassen bij de band "The South".
|
Ton
tijdens zijn laatste optreden
live in Den Bonten Os op 25 februari 2005. |
Ton
kreeg een vriendin en de tijden leken zich te keren. Hij kreeg en kocht apparatuur
voor een home-studio. En schreef liedjes aan de lopende band. Met als hit "Bloed,
Zweet en Tranen". Met als tekstschrijf-partner Ron Schuurkes. Er werd een
CD gemaakt: "Maxx" (akoestisch). Daarnaast
werd er weer gespeeld met de -
Eldor Litter Band
-
Van Lunteren
-
Friends to Friends
-
Maxx.
Hij
trad regelmatig op in de regio en een enkele keer in Frankrijk. Hij zat vol met
plannen voor een Nederlandstalig project eigen werk in samenwerking met Martijn
Kerkhofs. Maar
Ton is in 2005 ernstig ziek geworden en overleden. Tekst
door Jeanet Booij. |
